ความรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่อง: สิทธิผู้ซื้อเมื่อสินค้ามีตำหนิ

ความรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่อง: สิทธิผู้ซื้อเมื่อสินค้า มีตำหนิ

มาตรา 472

หลักเกณฑ์  ถ้าทรัพย์สินซึ่งซื้อขายนั้นชำรุดบกพร่องอย่างใดอย่างหนึ่ง อันเป็นเหตุให้เสื่อมราคาหรือเสื่อมความเหมาะสมแก่ประโยชน์อันมุ่งจะใช้เป็นปกติหรือตามสัญญา ผู้ขายต้องรับผิด (มาตรา 472 วรรคหนึ่ง )แม้ผู้ขายจะรู้อยู่แล้วหรือไม่รู้ว่าความชำรุดบกพร่องมีอยู่ก็ตาม (มาตรา 472 วรรคสอง)

ข้อสังเกต

สัญญาซื้อขายเป็นบุคคลสิทธิ ผูกพันเฉพาะผู้ที่เป็นคู่สัญญา คือ ผู้ขายและผู้ซื้อ ฉะนั้น ผู้ที่มีอำนาจฟ้องให้ผู้ขายรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่องได้คือผู้ซื้อเท่านัั้น ผู้ที่ได้รับการยกให้ทรัพย์สินที่ซื้อดังกล่าวมิใช่ผู้ซื้อ จึงไม่มีอำนาจฟ้องให้ผู้ขายรับผิดในความชำรุดบกพร่องได้ (ฎีกา 17093/2555 )

ฎีกา 17093/2555

โจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่อง ในฐานะจำเลยเป็นผู้ขาย อันเป็นการฟ้องให้รับผิดตามสัญญาซื้อขาย เมื่อโจทก์โอนสิทธิตามสัญญาจะซื้อจะขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างที่ทำไว้กับจำเลยให้แก่ ข. ต่อมา ข. ทำสัญญาซื้อขายที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างกับจำเลยและจดทะเบียนรับโอนที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างมาแล้ว ข. จึงเป็นคู่สัญญากับจำเลย  โจทก์ไม่ใช่คู่สัญญากับจำเลย แม้โจทก์จะได้รับการให้ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างจาก ข. ก็ตาม แต่ ป.พ.พ.ลักษณะให้ ไม่มีบทบัญญัติว่า ผู้รับต้องรับสิทธิ หน้าที่ และความรับผิดต่างๆของผู้ให้ไปด้วย ซึ่งต่างจากกรณีทายาทรับมรดกที่จะเป็นผู้สืบสิทธิได้ สิทธิที่จะฟ้องบังคับให้รับผิดเพื่อความชำรุดบกพร่องตามสัญญาซื้อขายเป็นบุคคลสิทธิ บังคับได้ระหว่างคู่สัญญาเท่านั้น เมื่อโจทก์ไม่ใช่คู่สัญญากับจำเลย จึงไม่มีนิติสัมพันธ์กับจำเลย โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง